W nocy, gdy świat się w mroku pogrąży bezwładnie

I uśnie w zimnych brzegach toń zdrętwiała morza:

Ja w twą alkowę senną cicho się zakradnę

Podpełznę niewidzialny do twego łoża.

I tam, gdzie się twa postać w świetle lampki bieli,

Gdzie skroń twa tajnym znojem gorączkowo pała,

Przyczołgam się do ciepłej, ciepłem twej pościeli

I do wezgłowia twego dziewiczego ciała.

Pod rąbki twej bielizny szyją gadu śliską

Wślizgnę się do nagiego, dyszącego łona,

Jaszczurczą piersią przylgnę doń tak strasznie blisko -

Jak żadna pierś doń nigdy nie była zbliżona.

Potem w długie objęcia ujmę twe ramiona,

Kształtne nogi i biodra, krągłą pierś i szyję -

Wokoło ciebie całej cały się obwiję! -

I nareszcie - ty ze snu ciężkiego zbudzona,

Ockniesz się - i przejęta rozpaczliwa trwogą -

Ujrzysz ponad swym czołem głowę mą złowrogą

I dwoje ócz jaszczurczo utkwionych w twym oku,

Bezlitośnie płonących pożądliwym żarem...

Wzdrygniesz się, zechcesz krzyknąć - lecz pod strasznym czarem

Tego bezlitosnego wężowego wzroku

Zamrze Ci głos - i serce skrzepnie - i bezwładnie

W rozpaczliwym poddaniu głowa Ci opadnie

I z przymgloną powieką - z obumarłym ciałem -

Roztulisz drżące usta...

                                  Wtedy - z  dzikim szałem -

Ja gwałtownie zakręcę swych uścisków zwoje,

W objęciu swym duszącym pierś twą ścisnę śnieżną -

I w słodkie twoje usta z tkliwością lubieżną,

Śmiertelnym tchnące jadem, żądło chciwie wpoję.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl

Powiew poranku po nocy marzenia

Coraz to tęskniej i pieści i chłodzi,

Coraz to cudniej zdrój szczęścia się spienia,

Coraz to słodziej, i słodziej, i słodziej...



Coraz to rzewniej czar do snu ją kłoni,

Coraz to mgliściej jej oko się mruży...

Coraz to tkliwiej drży uścisk jej dłoni,

Coraz to dłużej, i dłużej, i dłużej...



Coraz to bliżej - jej główka zmęczona,

Coraz to śmielej na pierś mą się tuli,

Coraz to ufniej się garnie w ramiona,

Coraz to czulej, i czulej, i czulej...



Coraz to rzewniej, i tęskniej, i senniej,

Coraz to wolniej serduszko jej dyszy...

Coraz pogodniej, spokojniej, promienniej,

Coraz to ciszej, i ciszej, i ciszej...

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl

Na kwiatach - połysk ros...

                Tęsknotą dzwoni

Tajemnej harfy dźwięk, co w serce trąca...



         Śni mi się drżący głos...

                Śni gąszcz kwitnąca

Śniegiem wisien i jabłoni...



         Śni mi się złoty sen:

                W ustroni -

Pieszczota dłoni Twej mdlejąca...



         I blady uśmiech ten...

                I brzask miesiąca...

I senny połysk migotliwej toni...



         Śni mi się jasny zdrój...

                Śni pełen woni

Miód kwiatu szczęścia, co aż w otchłani strąca...



         I pocałunek twój -

                Ta rosa drżąca

Najświętszej róży Hesperyjskich błoni...

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl

Niech mistrz wymaluje dla mej ukochanej

Krajobraz fantastyczny i zaczarowany...



Niech tam będą niebiosa jasne i błękitne,

Jak jej oczy...doliny, łąki aksamitne...



I świecąca się dróżki śród ustroni mglistych,

Złote wzgórza...Gaj, pełen piosenek jej srebrzystych...



I niech będą dnia blaski, jak jej wzrok palące,

Krople rosy jak łzy jej...tęcze w łzach błyszczące...



Lecz niech będą groty, głuche i tajemne,

Jak tajniki jej duszy...i przepaści ciemne...



I niech do chmur się skała skronią pnie lodową,

Niedostępna, jak pierś jej...I o skałę ową



Niech się rozbija morze, wrzące, niezgłebione,

jako miłość ma - wielkie - ciemne - i szalone!

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl

Kain był pyszny i srogie miał serce,

Abel cnotliwy i godzien nagrody...

- I otoś przeklął Kaina - mordercę:



Kain, przeklęty, pobudował grody

Z żelaza...sługi ma liczne i żony,

I mnogie synów zeń idą narody...



I kto by zgładził Kaina - zostanie

Nie raz, lecz siedmiokroć, przez Twój gniew zgładzony



- Otoś Ablowi błogosławił, Panie:

Trup Abla krucze rozszarpały szpony...

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl