Kędy zmierzasz? gdzie pędzisz w burzliwym porywie

Potęgo niezgłębiona, bezbożny przypływie

Żywiołu tajemnego, co wzbiera nam w łonie

I tętni w pulsach serca?!...



                                        O Falo spieniona,

Ciemna, ślepa, namiętna, wzbierająca szałem,

Ty huczysz, tętnisz, kipisz i o nasze skronie

Uderzając, zalewasz, mącąc się, nam łona -

Mózg - i serca - i oczy, i dymiącym wałem,

Nas - rozbitków do Ducha płynących krainy -

Porywasz - i kołysząc, miotasz rozszalała,

I dziko pchasz ku gromom, albo rwiesz w głębiny,

I rzucasz nas złowrogo na kobiece ciała,

Raniąc, jak o głaz ostry, o ich kształt omdlały...

Więc chwytamy się ciał tych - w krwawej Rozbić Nocy,

I garniemy się do nich - jak do nagiej skały,

ratunku nie znajdujem - i bez sił, w niemocy -

Opadamy z rozpaczą!...



                                   A ty rwiesz bez końca -

Rozlewasz się kotłujesz, kipisz i kipiąca

Znów zewsząd nas ogarniasz w rozhukanym pędzie

I miotając, w rozwarte niesiesz znów otchłanie,

I rozbijasz nareszcie o swych skał krawędzie -

- O miłości! Rozpaczy! Szaleństwa Obłędzie!

Nurcie Wiecznych Pożądań! Krwawy Oceanie!

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl

Wszystko co kocha, obsłon pragnie zdzierać szaty

I obnażać namiętne ukochane łona.

Mędrcy z obsłon najskrytszych chcą obnażyć światy

I bezpłodna jest miłość cnotą ujarzmiona.



O Piękno! zstąp żyjące przed oblicze ludu

I rozsłoń się jak Fryne szczerzej, śmielej, prościej;

Bez targów nierządnicy, bez tajnego brudu

Zepsucia, co w zamkniętej gnieździ się świętości.



Niech zadrżą nabożnisie...Ale wzrok artysty,

Ani myśl przed nagością się nie cofnie wieszcza:

Z ognia krwi zdrowej bucha płomień duszy czysty -

I nie, jak żywe ciało, cudu jej nie streszcza.



Poezjo! Leć nad śnieżne Ideału góry...

Lecz niech ci nie przeszkadza ducha moc żelazna

Kochać nagość Kobiety, Życia i Natury,

Bez obłudy świętoszka, bez cynizmu błazna.



Miej odwagę to bratać, czego nikt nie brata

I słuchaj jak grzmi bólem szczere życia tętno,

I rzucaj się na łono Wielkiej Prawdy świata -

Miłością ją pokonaj śmiałą i namiętną!



O stań się dla wybranych tą siłą fatalną,

Co pcha tam, na co tłumy nie śmią spojrzeć z bliska.

Leć, leć tam - i zwycięska szarp ręką brutalną

Zasłonę, gdzie jak słońce, Wielka Nagość błyska.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl

Ponad srebrzystym potokiem
rozsunęła swe skrzydła
powlekając sie przy tym
dywanem polnych kwiatów
niczym tkaczka żmudnie
stwarzająca arcydzieło
A w tej dolinie ja
Kiedy wyjdę z tego
BAGNA!!!

Nie płacz
nie warto
Ból nie przeminie sam
Lecz walcz
uśmiech,dobre słowo
okazuj dobroć

Tak wiele lat, je miałam w sobie
a dopiero dzisiaj je dostrzegłam.
Gdy już więcej lat, ono nie będzie przy mnie,
me serce,,,dziś po tych
wielu niespełnionych miłościach.
Umiera
I już więcej nieudeży taktu mego życia..