Była piękna wesoła szczęśliwa że żyje
Umiała: kochać, wierzyć, przebaczać
Kochała nieś pomoc innym ludziom
Twierdziła że dobro zwycięży zło
Że najważniejsza w życiu człowieka jest : miłość, wiara, nadzieja
Mieszkała w malutkim domku na wzgórzu
Blisko lasu gdyż bardzo kochała przyrodę
Nocą siadała na ławce i patrzyła w niebo
Wierzyła w lepsze jutro tryskała radością, miłością
Mijały dni, godziny lata, mijały szczęśliwie
Do pewnej nocy ,kiedy znów wyszła oglądać gwiaździste niebo
Zjawili się oni wysłannicy diabła; ubrani na czarno
Chwycili ją zaczęli ją gwałcić, bić, poniżać
A gdy skończyli jeden z nich ,któremu niegdyś pomogła
Plunął w jej twarz i odeszli; skończyli
A ona we łzach we krwi leży na ziemi
Przy księżycu przy gwiazdach przy kochanej przyrodzie.
Minęły dni, godziny. lata ona już inna
Już nie wierzy w drugiego człowieka
Już nie pomaga nikomu nie tryska miłością; szczęściem
Siedzi w pokoju z dala od wszystkich
Nie mieszka już na wzgórzu mieszka w białym pokoju.